نگاهی اجمالی به کتاب“ کتاب وابستگی متقابل 2 نوشتهی نویسندهی پرفروش ملودی بیتی است که در سال 2008 منتشر شد. این کتاب دربارهی نحوهی مراقبت کردن از خودمان در شرایط مختلف است. اینکه میگوییم مراقبت از خود منظور مراقبت از روح و روان و رفتارهایمان است. این کتاب در واقع یک راهنمای کامل برای یادگیری بودن ما است و به ما ابزارهای لازم برای پس گرفتن زندگی را با کنار گذاشتن شیوههای ناسالمی که تا قبل به کار میبردیم، میدهد. این کتاب شامل 4 بخش است که نویسنده در هر بخش یک مرور کلی و یک سری فعالیتهای مربوط به یک رفتار خاص را ارائه میدهد. مراقبت، کنترل، انکار، سرکوب و ... از جمله این رفتارها هستند. در واقع این کتاب این امکان را برای ما فراهم میکند تا راهنمایی گام به گام برای شخصیسازی سلامت خود داشته باشیم. کتاب حاضر با عنوان هموابستگی، نگاهی تازه است که برای نسل امروز نوشته شده است. این کتاب در ادامه کتاب وابستگی متقابل است که در سال 1986 منتشر شده بود. این کتاب در عین حال که مکمل کتاب وابستگی متقابل است، مطالب تازهای دارد که به تنهایی هم قابل استفاده هستند. ”
نگاهی اجمالی به کتاب“ پنج سال پس از زلزلهی شهر کوبه در ژاپن، نویسندهی خوشنام ژاپنی، «هاروکی موراکامی»، دست به قلم میشود و کتاب «بعد از زلزله» را منتشر میکند. این کتاب شامل پنج قصه است با داستانهای مختلف که ظاهرا هیچ ارتباطی با زلزله ندارند. با این حال وقتی پشت سر هم قرار میگیرند، تصویر کاملی از آدمهایی میدهد که زلزله زندگیهایشان را ناخواسته زیر و رو کرده است. بعد از زلزله، در کنار سایر آثار موراکامی، جزو معدود نمایندگان قدرتمند ادبیات ژاپن در ایران است.
در این پنج داستان موراکامی هم مانند سایر آثارش تنهایی و سرگشتگی انسان معاصر یکی از درونمایههای اصلی است. فراموشی و رنج در کنار این سرگشتگی معجونی تلخ و عذابآور ساخته که آن را هر روز زهرش را به جان انسان دنیای مدرن مینشاند.
شخصیتهای داستانهای بعد زلزله بسیار ملموس و قابل باور هستند. قهرمانان این داستانها افراد فوقالعادهای نیستند و حتی در همین گوشه و کنار هم دیده میشوند، آدمهای معمولی با زندگیهای معمولی. همینطور گفتوگو ها هم بدون اغراق و به شکل طبیعی و روزمره نوشته شده است. چیزی که باعث میشود پای حرفهای موراکامی بنشینیم و به قصههایش گوش کنیم، هنر این نویسنده در شخصیتپردازی و فضاسازیهای قوی است. جالب اینجاست که او حتی خیلی اصراری روی توصیف و وصفحالهای طولانی و پر از جزییات ندارد. او از سادهترین و درستترین کلمات برای نوشتن استفاده میکند. آنقدر ساده و بیدغدغه مینویسد که از همان اول که کتاب را شروع میکنیم، وارد داستان میشویم. آدمها، خانهها، حرفها و رفتارها همه زنده و ملموس هستند. ”