من خوبم، تو خوبینویسنده: تامس آ. هریس

“ انسان معمولا در درون خود به دنبال جواب این سوال است که چرا آن کار را کردم یا چرا آن کار را نکردم. مغز و فکر انسان چطور کار می‌کند که در بیشتر اوقات نمی‌تواند رفتار درست از خود نشان دهد و بعد با ندامت از خود سوال می‌کند چرا چنین شد و چنان نشد. این سوال باعث شد تا روانشناسان به کشف مفهوم مهمی در رشته روانپزشکی به نام « تحلیل رفتار متقابل» پی ببرند. این شاخه از روان‌شناسی چگونگی ارتباط و تعامل افراد را بررسی می‌کند. با استفاده از تکنیک تحلیل مقابل فرد احساسات و لایه‌های پنهانی که در تعاملات و رفتارهای خود داشته است را بهبود می‌بخشد و در تمام عرصه‌های زندگی آن را به کار خواهد برد. کتاب «من خوبم، تو خوبی» نوشته‌ی توماس هریس به ما کمک می‌کند تا در هر موقعیتی واکنشی درست و منطقی از خود نشان دهیم. سوال اغلب افرادی که سراغ کتاب‌های روانشناسی و روان‌درمانی می‌روند این است که این کتاب‌ها برای چه گروهی نوشته شده‌اند و مخاطبان اصلی آن‌ها چه کسانی هستند. شاید در نگاه اول به دلیل توضیحات کامل و موشکافانه‌ی توماس هریس، که در این کتاب به شکلی عمیق و موثر موضوع تحلیل رفتار متقابل را بررسی می‌کند، روانکاوان و روان‌درمان‌گرها و روان‌شناسان به عنوان مخاطبان اصلی این کتاب فرض شوند. اما موضوع تحلیل رفتارها، موضوعی نیست که تنها مختص به گروه افراد خاصی در جامعه باشد. این کتاب برای افرادی که همواره در زندگی خود با انسان‌ها در ارتباط هستند مثل معلمان، مربیان، والدین و روان‌درمان‌گرها بر اساس نوع ارتباط‌هایشان کاربرد متفاوتی دارد. ”

دختر رهبر سیرکنویسنده: یوستین گوردر

“ گوردر در این کتاب همانند سایر آثار خود می‌کوشد تا مسائلی عمیق و فلسفی را در قالب یک داستان ساده و گیرا ارائه دهد اما تفاوت اصلی دختر رهبر سیرک با کتاب‌های دیگر گوردر مانور کمتر آن بر فلسفه است. نویسنده کتاب معروف «دنیای سوفی» این بار حکایتی از خاطرات دختری را بازگو می‌کند که سودای ثروت اندوزی در سر دارد: «تصمیم گرفته‌ام همه چیز را بازگو کنم. می‌نویسم تا خودم را بهتر بشناسم. تلاش می‌کنم تا حد ممکن روراست باشم. البته این بدین معنی نیست که من قابل اعتماد هستم. کسی که با هر آنچه در باره زندگی خویش می‌نویسد، می‌تواند خود را قابل اعتماد جا بزند، قاعدتاً حتی پیش از آن که عازم آن سفر دریایی پر مخاطره شده باشد، کشتی اش به گل نشسته و خود را به کشتن داده است.» پدرم را فقط روزهای یکشنبه می‌دیدم. ما به سیرک می‌رفتیم. سیرک بد نبود، اما وقتی به خانه برمی‌گشتیم برای خودم نقشه تهیه سیرک بهتری را می‌کشیدم. آن موقع هنوز نوشتن بلد نبودم و نقشه سیرک مورد علاقه‌ام را در ذهنم می‌پروراندم. در این قسمت هیچ مشکلی نبود من خود سیرک را هم در ذهنم مجسم می‌کردم که البته فقط شامل چادر بزرگ سیرک و صندلی‌ها نمی‌شد، تمام حیوانات و دست اندرکاران اجرای برنامه را نیز مجسم می‌کردم که چون نقاشی‌ام خوب نبود، کار سختی بود. خیلی زود و پیش از شروع مدرسه، نقاشی کشیدن را کنار گذاشتم. ”