تو بی‌نظیرینویسنده: ویکتوریا اوستین

“ چه کسی را بی‌نظیر می‌دانیم؟ آیا ممکن است در جواب به خودتان اشاره کنید؟ آیا خودتان را شخصیتی استثنائی می‌دانید؟ کتاب صوتی تو بی‌نظیری نوشته‌ی ویکتوریا اوستین به شما می‌گوید که تمام افراد می‌توانند پاسخی مناسب برای این سوال باشند، زیرا خداوند هر یک از ما را به شیوه‌ای متمایز و درخشان آفریده است. خداوند از روح خویش در وجود تک‌تک ما دمیده پس اغراق نیست اگر بگوییم هر شخص گوشه‌ای از ذات الهی را درون خویش دارد. ما ساخته و مخلوق اوییم، شکل‌گرفته توسط خردی بی‌نهایت که خوب می‌دانسته کدام نعمت را به بنده‌اش بخشیده و چه چیزی را از او دریغ کند. ممکن است با دیدن دیگری به داشته‌هایش غبطه بخوریم شاید هم برعکس، احساس غرور کنیم. مسئله‌ی مهم به یاد داشتن این نکته است که نقشه‌ی زندگی‌مان از قبل طراحی شده و تمام آنچه فراتر از اختیار ماست یک هدف دارد: بی‌نظیر بودن ما! ”

خاطره‌های پراکندهنویسنده: گلی ترقی

“ کتاب خاطره‌های پراکنده نوشته‌ی گلی ترقی است. او در این کتاب، هشت داستان کوتاه را کنار هم قرار داده که عنوان داستان‌ها از این قرار است: «اتوبوس شمیران»، «دوست کوچک»، «خانه‌ی مادربزرگ»، «پدر»، «خدمتکار»، «مادام گُرگِه»، «خانه‌ای در آسمان» و «عادت‌های غریب آقای الف در غربت». با توجه به‌عنوان کتاب، شاید نویسنده در نگارش این داستان‌ها از خاطرات کودکی‌اش متأثر باشد و شاید اصلاً بخشی از خاطراتش را عیناً در این کتاب نقل کرده باشد. در داستان «دوست کوچک» قصه‌ی دو دختربچه را می‌خوانیم که با هم پیمان خواهری بسته‌اند؛ اما پیدا شدن سر و کله‌ی یک دوست سوم همه‌چیز را به هم می‌ریزد. در بخشی از این داستان آمده است: «تابستان هزار و نهصد و هشتاد و چهار؛ ساحل مدیترانه پوشیده از آدم است. جا برای تکان خوردن نیست. به خاطر بچه‌ها تن به این سفر داده‌ام و از آمدن پشیمانم. دریای فیروزه‌ای کثیف و خاکستری است و هوا، مرطوب و داغ، روی تن سنگینی می‌کند. کتابم را می‌بندم و به مردمی که دور و برم هستند نگاه می‌کنم و نگاهم بی‌تفاوت از روی بدن‌ها می‌گذرد، دور می‌زند، برمی‌گردد و روی صورتی نیمه‌آشنا می‌ماند. نزدیک به من، زنی تنها، که سن و سال مرا دارد، روی ماسه‌ها دراز کشیده است و حسی غریب بِهِم می‌گوید که من این زن را می‌شناسم. فکرهایم درهم می‌شود و ته سرم، خاطره‌هایی مغشوش، مثل کرم‌های شبتاب، برق برق می‌زنند. رویم را برمی‌گردانم اما حواسم پیش اوست. ناراحتم و دلم می‌خواهد جایم را عوض کنم. بچه‌ها را صدا می‌زنم. عینک آفتابیش را برمی‌دارد و توی کیفش دنبال چیزی می‌گردد. سرش را بالا می‌گیرد. می‌نشیند. رویش را می‌چرخاند و یک آن، به من خیره می‌شود؛ از چشم‌هایش است که او را می‌شناسم؛ از آن دو تا دایره‌ی درشت آبی که هنوز هم مثل روزهای کودکی ته دلم را می‌لرزاند.» ”