به خودت اعتماد کننویسنده: هیدر موناهان

“ کتاب به خودت اعتماد کن را از جهاتی می‌توان به همه افرادی که همه‌ی تلاش خود را می‌کنند تا در زندگی بی‌نقص و تمام عیار باشند هم معرفی کرد. چرا که سخت‌گیری بیش از حد نسبت به خود برای تحت تاثیر قرار دادن دیگران در نهایت افراد را با کنار گذاشتن خود واقعی‌شان رو به رو می‌کند؛ اما نباید فراموش کرد که بسیاری از افراد تنها از بیرون بی‌نقص به نظر می‌آیند و همه افراد مشکلات خود را دارند. موناهان در این کتاب به ما می‌آموزد که چطور از اشتباهات گذشته درس بگیریم و با قدرت به سمت آینده حرکت کنیم. نویسنده در ابتدای کتاب ذکر کرده است که مطالب این کتاب تجربه‌های واقعی اوست که در زندگی خود داشته است. تجربه‌ها و داستان‌هایی که بسیاری از آن‌ها اگرچه دردناک و حتی خجالت‌آور هستند اما تک تک آن‌ها باعث رشد موناهان به عنوان یک زن موفق شده است. در واقع این کتاب توضیح می‌دهد که مسیر مشخص و یک شکلی برای رسیدن به موفقیت برای همه وجود ندارد. چرا که افراد با نگرش‌های متفاوت خود مسیرهای متفاوتی را برای رسیدن به موفقیت طی می‌کنند؛ اما ابزارها و تکنیک‌ها می‌توانند شبیه هم باشند. در نهایت این کتاب شامل درس‌ها و تمرین‌هایی است که مبنای آن تجربه‌های زنی است که با وجود شکست‌ها و مشکلات توانسته اعتماد به نفس خود را تقویت کند و در مسیر دلخواه خود در زندگی قدم بگذارد. ”

و چشم‌هایش کهربایی بودنویسنده: مهری بهرامی

“ و چشم‌هایش کهربایی بود رمانی است که از دریچه‌ای نو و با دیدی خلاقانه به تقابل میان «هستی و نیستی» می‌پردازد. رمانی که راویانش یگانه و منحصربه‌فردند. تسبیح میان دستان هاشم، چادر مشکی زهره، موازییک‌های کف حیاط، انگشتر و جنینی که از زهدان مادر رانده شده، هر یک به تنهایی جهانی تکان‌دهنده را به تصویر می‌کشند و روایتگر ترس‌ها، تشویش‌ها، آرزوها و ناکامی‌های آدم‌های درون داستان‌اند... . در قسمتی از این کتاب می‌خوانیم: از همین‌جا پیداست و می‌بینمش زن چشم عسلی را. خودش است، مثل همیشه کتابی در دست دارد و پشت به ما ایستاده است کنار درخت. تا برسیم نزدیک، همان‌طور که توی هوا می‌چرخم زن هم می‌چرخد انگار و درخت هم وارونه می‌شود. چقدر قد کشیده است این درخت. چرخ که می‌زنم. درختِ وارونه ریشه‌هایش توی هوا می‌ماند. سه هزار و بیست و سه سال پیش است انگار و من می‌خواهم از ریشه‌ها خودم را برسانم به تنه درخت. خودم را برسانم به یک زخم عمیق. هاشم مکث می‌کند دیگر نمی‌چرخاندم، شاید یادش افتاده که نخم نازک شده است. درخت می‌ماند همان‌جا و زن چشم عسلی هم. زن رو برمی‌گرداند و انعکاس رنگ مهره‌هام توی عسلی چشم‌هاش بی‌قرارم می‌کند... . ”