کسی ما را به شام دعوت نمی‌کندنویسنده: احمد آرام

“ شاید برای دیگران اهمیتی نداشته که او چندساله است و چرا در رستورانی نیمه‌تاریک که محل آدم‌های مجرد است این‌گونه تنها و ستم کشیده نشسته است؛ اما برای من بسیار مهم و پراهمیت است که او سی و پنج سال دارد و دو بچه به دنیا آورده که هر دو با یک بیماری مرموز مرده‌اند و هر پزشکی به او توصیه کرده است که دیگر بچه‌دار نشود، می‌دانید که، او همسر من است… احمد آرام در مجموعه داستان کسی ما را به شام دعوت نمی کند با ابداع مشبک هایی تاریک-روشن و مجموعه ای تداخل ها و نشانه ها، مخاطب را به سوی طنزی گزنده پیش می برد. او از طریق وهمی ناشناخته، همسو با شکلی از دگردیسی، فضایی گروتسک را رقم می زند. ”

وقتشه ساکت شینویسنده: سال بلو

“ این داستان که با لحنی شیرین از زبان پیرمردی هفتاد ساله روایت می‌شود نامه‌ای است که او به زنی که در دوران جوانی می‌شناخته و از آن زمان تا‌به حال او را ندیده نوشته‌است. پیرمرد به بهانه‌ی عذرخواهی بابت آن حرف نا‌به جا و در خلال نامه از حال و روز خودش و وضعیت زندگی‌اش صحبت می‌کند. ”