نگاهی اجمالی به کتاب“ دبی فورد در کتاب پاکسازی آگاهی در 21 روز، فرآیندی سه مرحله‌ای را معرفی می‌کند که به ما قدرت رها کردن افکار مسموم و رفتار مخرب و در عوض رسیدن به آرامش عمیق درونی را می‌دهد. این سفر 21 روزه چشمان ما را به روی هر آنچه هستیم و می‌خواهیم باشیم، می‌گشاید.
پاکسازی آگاهی در 21 روز راهی است که بیست‌ویک شبانه‌روز را به ایجاد رابطه‌ای عمیق و عاشقانه میان روح و نیرویی بیکران اختصاص می‌دهد. نیرویی که شما را در رسیدن به برترین تجلی وجودتان به جنب‌وجوش وامی‌دارد. این سفر فرایندی است عمیق برای پاکسازی گذشته، پذیرش صادقانه حال و به تصویر کشیدن آینده‌ای متفاوت با هر آنچه در تصورتان می‌گنجد. قصد بر آن است که طی این سفر در بازسازی عرفانی، دگرگونی عاطفی و اتصال مجدد با عمیق‌ترین تمنای وجودتان غوطه‌ور شوید. این دوره پاکسازی به شما کمک می‌کند با رها کردن باورها و فرضیات غلط گذشته به رابطه‌ای ژرف و بی‌نظیر با عشقی بیکران دست یابید. عشقی که فقط با آشتی با خود، دیگران و زندگی کنونی‌تان میسر است. ”
نگاهی اجمالی به کتاب“ در این کتاب اظهار نظرهای دریابندری درباره موضوعات مختلف اعم از فراز و فرودهای زندگی شخصی وی از جمله حضورش در موسسه انتشارات فرانکلین و فراز و نشیب فعالیت این موسسه، نگاه او به مقوله ترجمه و مهمترین ترجمه هایی که از وی و در روزگار وی منتشر شده است درج شده است. در کنار این مساله نگاه او به بایدها و نبایدهای زبان فارسی، داستان نویسی طنز و سینما نیز درج شده است. از مهمترین نویسندگانی که دریابندری در این کتاب به اظهار نظر درباره آنها پرداخته است می توان به دهخدا، جمالزاده، هدایت، چوبک، آل احمد، گلستان و علی محمد افغانی اشاره کرد.
وی در بخشی از این کتاب درباره نثر جلال آل احمد می گوید: من با نثر مقاله های جلال آل احمد هیچ موافق نیستم. یعنی نثری که در مقاله هایش می بینید، چیزی ساخته و پرداخته خودش است و به اصطلاح چیزی ساخته و پرداخته خودش است و به چیزی نیست که آدم آرزومند همه مثل آن بنویسند. شما تصور کنید که اکر نویسندگان ما بخواهند ادای آل احمد را در بیاورند به کلی چیز بی خودی می شود. البته یادم هست که خودش هم در جایی گفته بود این طرز خرف زدن را از یک نویسنده فرانسوی یاد گرفته. یعنی در واقع ادای او را در آورده. سلین، خیال می کنم. به هر حال زمانی از سبک آل احمد که معروف است، دو سه نفری تقلید می کردند ولی همه آنها پی کارشان رفته اند. یعنی الان دیگر کسی به نثر آل احمد توجهی ندارد. این خیلی طبیعی است. برای اینکه نثر مقاله های او نثر فارسی پاکیزه درست و حسابی نبود. به اصطلاح من درآوردی بود. اما به نظر من نثر داستان های آل احمد شایان توجه است. ”